Во историјата на античка Македонија сите промени на кралскиот престол редовно предизвикувале тензии помеѓу можните наследници и оние воено-политички и општествени кругови што ги поддржувале. Борбата за власт, практично, била составен дел на секој избор на нов крал и посебно на стабилизирањето на неговата власт. Проблемите се јавувале делумно и поради постојниот изборен модел што бил карактеристичен за Македонија. Имено, иако фактот дека Собранието на Македонците го избирало кралот на Македонија, што било негово неприкосновено уставно право, претставувал демократски чин, сепак постоењето на повеќе кандидати дејствува релативно дестабилизирачки врз процесот на пренесувањето на власта од претходниот на новиот македонски крал. Особено затоа што не било едноставно да се состави наследниот список во услови кога полигамијата била сосоема вообичаена кај македонските кралеви. Дури се сметало дека повеќеженството на кралевите ги зголемува можностите за раѓање на машки деца, со што и изборот на повиот крал би бил поуспешен и поедноставен. Во секој случај, Собранието на Македонците сакало да направи најдобар избор поаѓајќи од огромната лојалност на Македонците кон својот крал, како носител на највисоката власт во државата. Собранието било независно и неприкосновено при донесувањето одлука за тоа кој ќе биде, новиот македонски крал. Ваквата уставна положба на Собранието претставувала лимитирачки фактор за амбициите на разните кандидати и, сепак, во голема мера го објективизирала процесот на изборот на новиот крал. Меѓутоа, треба да се има предвид дека и кралот, како врховен поглавар на државата, уживал одредени права при изборот на новиот крал. Овие негови права не спаѓале во сферата на неговите формални уставни или законски ингеренции. Тие биле повеќе израз на почит кон кралот и кон неговите замисли и предлози, за што Македонците секогаш воделе сметка, и кога на тоа не биле формалноправно обврзани. Во овој контекст, речиси без исклучок, кралот се определувал за свој кандидат за нов крал, при што неговата определба му била позната на Собранието. Во случај кога кралот имал повеќе машки деца, сеедно дали од еден иЛи од повеќе бракови, тој правел список, односно еден вид ранглиста, давајќи му предност на еден кандидат пред останатите. Меѓутоа, при дефинитивното одлучување, Собранието не морало да ги прифати предлозите или пак редоследот што претставувале определба на кралот.